Theme15

۱۳۹۲ يکشنبه ۵ خرداد


googleSearch

اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

علم منطق

منطق قانون صحيح فكر كردن است. ابزارى است كه مراعات نمودن آن ذهن را از خطاى در تفكر باز مى‏دارد. از اين رو علم منطق (1) به عنوان مقدمه‏اى بر علوم دينى، وارد طبقه‏بندى علوم اسلامى شد. در حوزه‏هاى علميه (شيعه و سنى) از دير باز آموزش منطق معمول بوده و هست.

فلاسفه و متكلمين اسلامى در به كمال رساندن اين علم كوشش بسيار نموده، كتب بزرگى تدوين نمودند. سيره فلاسفه و متكلمين اسلامى در تاليف كتب خود بر آن بود كه قبل از تاليف در علم كلام و فلسفه، يك دوره علم منطق مى‏نگاشتند آن گاه به علم مورد نظر مى‏پرداختند. چنانكه «تجريد المنطق‏» خواجه نصير الدين طوسى پيشتر از «تجريد الاعتقاد» نگاشته شده و كتاب بزرگ فلسفى شيخ الرئيس بو على سينا - كه در حقيقت دائرة المعارف فلسفه اسلامى است و اخيرا در ده جلد بزرگ به چاپ رسيده - چهار جلدش به منطق اختصاص داده شده و ثلثى از كتاب اشارات وى نيز در علم منطق است.

با توجه به كتب مشهور در اين علم بايد گفت كه معتبرترين كتابهاى علم منطق را دانشمندان ايرانى نگاشته‏اند. هر چند در دوره‏هاى اخير كتابهايى چون «المنطق‏» علامه مجدد شيخ محمد رضا مظفر (از دانشمندان حوزه نجف اشرف) نيز مقبول و مورد نظر قرار گرفته است.

پى‏نوشت:

1- بعضى علم منطق و اصول فقه را به عنوان فن مى‏شناسند نه علم، چون فن ترجمه، و آن را ابزارى براى علم كلام و فلسفه و يا فقه مى‏دانند.

كتاب: حوزه‏هاى علميه شيعه در گستره جهان، ص 71